نشسته ام پشت پنجره مه گرفته ی خانه ی ویلایی.گاهی به تو فکر می کنم ، عشق جانم و گاهی به سالی که روبه اتمام است.می دانی چیست؟این روزها که رمق هیچ نیست، دنبال ردپایی از یک رویای شیرین م...فصل ها را به خا

با مهر آمیز ترین و دوستانه ترین احساسم به تو، برایت می نویسم.می گویند هراز گاهی برای کسانی که دوستشان دارید، نشانه ای بفرستید.مجالی بده...بگذار برایت از عشق بگویم.عشق خیال انگیز ترین و دل نشین ترین رو

امشب در پناه شب ، با گیسوانی سنگین، دیوانه وار، با پای برهنه و دست و پای لرزان ، از بین شکوفه های شب بو، ترا میخوانم...
چهره ات پیدا نیست...
بگذار از تو عبور کنم و در دور بمانم...
بارها گفته ام، از من فاصله بگیر...
بگذار در امن ترین نقطه از تو، بمانم و برهم...

تا ته عاشق شدن، با تو خواهم دوید...
خوشا دل های خوش..
خوشا جان های شیرین..
خوشا عشق و خوشا تو...